Throwback (3)

Dit is een throwback, een throwback als in terugblik, herinnering… als ik het zo kan noemen.

Deze gaat terug naar 3 jaar geleden, want 4 april 2016 was de laatste dag van mijn “visueel leven” of beter gezegd mijn “normaal visueel leven”.

De enige reden waarom ik weet dat het die datum is, is omdat ik op die beruchte avond een foto samen met mijn broer op instagram had gepost, een foto van die dag, op wat een onvergetelijke plek tijdens een onvergetelijke reis had moeten worden.

Al draaide dit helemaal anders uit, de epilepsie-aanval van die nacht ten gevolge van de PML-infectie besloot dat mijn lot anders zou worden dan ik voor ogen had. De medicatie die ik er na kreeg (en misschien de PML ook, dat weet ik niet) zorgden ervoor dat mijn geheugen kortstondig weg was, van een paar dagen voor de epilepsie tot een aantal weken erna. Achteraf gezien is dit misschien ook een van de manieren waarop je lichaam zich tegen zichzelf/een trauma beschermt, want de vele verhalen die ik al over die beruchte weken heb gehoord moeten verschrikkelijk geweest zijn, voor mijn familie maar ook voor mijn vrienden, arts, tot zelfs het ziekenhuispersoneel dat mij van ervoor kende, want dit was Feline niet meer, toch zeker niet meer de Feline die zij zich konden herinneren.

Dus eigenlijk is dit meer voor hen een throwback, voor mij is het gewoon een datum waarop ik afscheid genomen heb van mijn zicht.

2 jaar moest ik het de tijd geven, want hersenen zijn flexibel en vaak worden delen overgenomen door een ander deel, iets wat mij mijn hoop niet ontnam.

Nu zijn we 3 jaar verder en heb ik me neergelegd bij wat ik zie, lezen kan ik niet meer, net als nog zoveel meer, maar voor alles bestaat een oplossing, alles behalve iets terugkrijgen wat je niet meer kan terugkrijgen.

‘Als je me niet goed kent, zal je het niet zien’,is iets wat ik zeer vaak hoor en meestal zie ik dit dan ook als een voordeel, want dan ben ik weer even “normaal”, tot ik weer tegen een paal loop omdat ik te koppig/trots ben om die stok boven te halen.

De wijsheid komt met de jaren zeggen ze, en misschien zal ik hier in de toekomst wel aan toegeven, maar nog niet vandaag.

Om met een positive noot te eindigen, want dat vind ik belangrijk,

“Whatever happens, keep smiling “

is een quote die ik al jaren tegen mijzelf zeg, want het leven is te mooi om negatief te zijn.

#staypositive

Love always,

Feline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s